Βρίσκεστε εδώ: ΑρχικήΠαθήσεις Της ΟυρήθραςSuper User
Super User

Super User

Λιθίαση Ουροποιητικού Συστήματος

Διάγνωση και Θεραπεία

Dr.Δημήτριος Κ.Καραναστάσης

Κατά την τελευταία εικοσαετία η αντιμετώπιση της λιθιασικής νόσου άλλαξε ριζικά, με την εξέλιξη της τεχνολογίας και την εφαρμογή παρεμβατικών «μη διεισδυτικών» τεχνικών που κατά το πλείστον αντικατέστησαν τις ανοικτές χειρουργικές επεμβάσεις. Η μεγάλη και χωρίς αμφιβολία επιτυχία της εξωσωματικής λιθοτριψίας (ESWL), της διαδερμικής νεφρολιθοτομής (PCN) και της Ουρητηροσκοπήσεως (GRS) για την αντιμετώπιση των λίθων του ουροποιητικού δημιούργησαν την πεποίθηση, ότι το πρόβλημα της λιθιάσεως έφθασε οριστικά στο τέλος του.
                Ως επακόλουθο της λογικής αυτής, η ανοικτή χειρουργική επέμβαση κατέστη σπάνια και η διαγνωστική και συντηρητική προσέγγιση των ασθενών με λιθίαση σχεδόν εξηφανίσθη από τα ουρολογικά τμήματα.
                Η πραγματικότητα όμως, είναι διαφορετική. Σήμερον, στις αρχές του 21ου αιώνα και παρά την καθιέρωση των νέων παρεμβατικών «μη διεισδυτικών» μεθόδων, οι ασθενείς εξακολουθούν να εμφανίζουν υποτροπές και μάλιστα σε υψηλότερο ποσοστό σε σύγκριση με ανοικτή επέμβαση, εφόσον στην πλειονότητα των περιπτώσεων παραμένουν συγκρίμματα των λίθων που δρουν ως πυρήνες λιθογενέσεως.
                Αυτή η εμφάνιση των υποτροπών, αυξάνει το οικονομικό κόστος. Έτσι η ανάγκη για λεπτομερή βιοχημικό έλεγχο και καλύτερη γνώση της φυσικής ιστορία και εξελίξεως της λιθιάσεως εξακολουθεί και σήμερον, να αποτελεί σπουδαίο παράγοντα για την σωστή αντιμετώπιση του λιθιασικού ασθενούς.
                Όλα αυτά τα προβλήματα στην λιθίαση, που σχετίζονται με την διάγνωση και θεραπευτική προσέγγιση συντηρητική, «παρεμβατική» και χειρουργική, εξετάζονται με εξαιρετική σαφήνεια και μεθοδικότητα στο θαυμάσιο βιβλίο του κ. Δημήτρη Καραναστάση.

Δρ. Νικόλαος Αντωνίου

Δ/ντής Ουρ/κής Κλινικής

Νος. «Α. Φλέμινγκ»

 

Χειρουργικές Παθήσεις των Επινεφριδίων

Dr.Δημήτριος Κ.Καραναστάσης

2007  σελ. 210 εικονογραφημένο έγχρωμο

Στόχος αυτού του βιβλίου είναι ο εμπλουτισμός της ελληνικής βιβλιογραφίας και η προσφορά ενός εξειδικευμένου εγχειριδίου κατ’ αρχήν στους ουρολόγους αλλά και σε κάθε γιατρό που ασχολείται με την παθολογία και τη θεραπεία των επινεφριδίων. Δίδεται έμφαση στη χειρουργική θεραπεία των επινεφριδίων και στην ανάπτυξη των διαφόρων χειρουργικών τεχνικών.

Αισθητική Ουρολογία

Dr.Δημήτριος Κ.Καραναστάσης

2018  σελ. 104 εικονογραφημένο έγχρωμο

  Η αισθητική ή κοσμητική ουρολογία, είναι ο συνδυασμός της αισθητικής ιατρικής και της ουρολογίας, με σκοπό την ανατομική και λειτουργική βελτίωση των έξω γεννητικών οργάνων στον άνδρα. Είναι μια υποειδικότητα της ουρολογίας, η οποία εστιάζει στην αντιμετώπιση συγγενών ανατομικών ανωμαλιών, επίκτητων παραμορφώσεων και βλαβών των έξω γεννητικών οργάνων και των δυσλειτουργιών που προκύπτουν. Επίσης προσφέρει τη δυνατότητα βελτίωσης της εικόνας των έξω γεννητικών οργάνων στον άνδρα, με την εισαγωγή και εφαρμογή  νέων μεθόδων με τη χρήση διογκωτικών υλικών ή ελάχιστα επεμβατικών παρεμβάσεων. Σκοπός αυτού του βιβλίου είναι να προσφέρει τη δυνατότητα και τις βασικές γνώσεις στους νέους ουρολόγους να εμβαθύνουν σε ένα σχετικά νέο και εξειδικευμένο γνωστικό πεδίο, το οποίο θα προσελκύει  όλο και περισσότερους, με δεδομένο το γεγονός ότι θα αυξάνεται η ζήτηση των αισθητικών παρεμβάσεων κυρίως στους νέους.  


Αισθητική Ουρολογία

Dr.Δημήτριος Κ.Καραναστάσης

2018  σελ. 104 εικονογραφημένο έγχρωμο

  Η αισθητική ή κοσμητική ουρολογία, είναι ο συνδυασμός της αισθητικής ιατρικής και της ουρολογίας, με σκοπό την ανατομική και λειτουργική βελτίωση των έξω γεννητικών οργάνων στον άνδρα. Είναι μια υποειδικότητα της ουρολογίας, η οποία εστιάζει στην αντιμετώπιση συγγενών ανατομικών ανωμαλιών, επίκτητων παραμορφώσεων και βλαβών των έξω γεννητικών οργάνων και των δυσλειτουργιών που προκύπτουν. Επίσης προσφέρει τη δυνατότητα βελτίωσης της εικόνας των έξω γεννητικών οργάνων στον άνδρα, με την εισαγωγή και εφαρμογή  νέων μεθόδων με τη χρήση διογκωτικών υλικών ή ελάχιστα επεμβατικών παρεμβάσεων. Σκοπός αυτού του βιβλίου είναι να προσφέρει τη δυνατότητα και τις βασικές γνώσεις στους νέους ουρολόγους να εμβαθύνουν σε ένα σχετικά νέο και εξειδικευμένο γνωστικό πεδίο, το οποίο θα προσελκύει  όλο και περισσότερους, με δεδομένο το γεγονός ότι θα αυξάνεται η ζήτηση των αισθητικών παρεμβάσεων κυρίως στους νέους.  

€  15

Ο François Gigot de Peyronie είναι ο πρώτος που περιέγραψε την κάμψη του πέους, γνωστή ως νόσος Peyronie (PD) το 1743.

Τα αίτια της εν λόγω παθολογικής κατάστασης παραμένουν αδιευκρίνιστα.

Η νόσος του Peyronie χαρακτηρίζεται από ανάπτυξη ινωματώδους ιστού (ουλώδης ιστός) στον ινώδη χιτώνα του πέους, οποίος περιβάλλει τα σηραγγώδη σώματα. Η ανάπτυξη αυτής της νόσου έχει σαν συνέπεια την παραμόρφωση του πέους (κάμψη), άλγος και στυτική δυσλειτουργία.

Η νόσος προσβάλλει το 2-3 % των ανδρών, ηλικίας κυρίως, άνω των 50. Η επίπτωση της νόσου στις ΗΠΑ ανέρχεται σε 2-3 εκατομμύρια άνδρες. Πιστεύεται ότι η νόσος οφείλεται σε μικροτραυματισμούς κατά τη σεξουαλική επαφή. Χαρακτηρίζεται από ανάπτυξη ινώδους ιστού, εναπόθεση κολλαγόνου, φλεγμονή, αποδιοργάνωση του κολλαγόνου και των ελαστικών ινών, απώλεια της ελαστίνης και αύξηση των επιπέδων του αυξητικού παράγοντα TGF-β1 και ενίσχυση του συνδετικού ιστού. Αυτή η παθολογική κατάσταση οδηγεί σε ισχυρή ίνωση και απώλεια της ελαστικότητας του ινώδη χιτώνα των σηραγγωδών σωμάτων. Στο 21% των ασθενών συνυπάρχει και άλλη ίνωση, όπως η νόσος Dupuytrens, με τις ίδιες μεταβολές ίνωσης (Εικ.1).

Η επίπτωση στον ανδρικό πληθυσμό ανέρχεται στο 3,2%. Η ηλικιακή επίπτωση εμφανίζει διακυμάνσεις, ανάλογα την ηλικία. Στους άνδρες ηλικίας 30-39 είναι 1,5%, στους άνδρες ηλικίας 40-49 3%, στους άνδρες 50-59 3%, στους άνδρες 60-69 4%, και 6,5% στους άνδρες άνω των 70 ετών. Στο 84% των περιπτώσεων με πλάκα υπάρχει κάμψη του πέους, στο 47% εμφανίζει επώδυνη στύση, στο 32% συνυπάρχουν η πλάκα, η κάμψη και επώδυνη στύση και το 41% εμφανίζει στυτική δυσλειτουργία.

 

peronie_1.jpg

Εικόνα 1. Ραχιαία κάμψη του πέους

 

Εικόνα 2: Εντόπιση της πλάκας και κάμψη του πέους.Σχηματική παράσταση

 

 

Ποια είναι τα συμπτώματα που πρέπει να ανησυχήσουν τον πάσχοντα;

  • Η ανάπτυξη ινώδους πλάκας σε κάποιο σημείο του πέους,
  • Η αιφνίδια ή σταδιακή παραμόρφωση του πέους κατά την στύση,
  • Συνοδό ή όχι άλγος.

Πολλές φορές η παραμόρφωση είναι μικρή και ανώδυνος. Ο πάσχων μπορεί να ψηλαφά την σκληρή πλάκα σε κάποιο σημείο του πέους.

 

peronie_3.png

Εικόνα 3. Κοιλιακή κάμψη του πέους

 

Κατά τη στύση προκαλείται κάμψη του πέους πρός την πλευρά που εντοπίζεται η πλάκα. Παρατηρείται σμίκρυνση του πέους και στένωση στην περιοχή που αναπτύσσεται ουλώδης ιστός (ίνωση). Όταν η παραμόρφωση είναι μικρού βαθμού και δεν διαταράσσει την λειτουργία της στύσης και την σεξουαλική επαφή, τότε δεν προβαίνουμε σε καμία θεραπεία. Άν όμως η παραμόρφωση είναι μεγάλη, τότε δημιουργεί προβλήματα στη στύση και δυσχέρεια στην σεξουαλική επαφή. Η ανάπτυξη της νόσου του Peyronie αναπτύσσεται και εξελίσσεται σε χρονικό διάστημα 2 ετών με ή χωρίς άλγος. H νόσος μετά από κάποιο χρονικό διάστημα σταθεροποιείται.Το άλγος κατά τη στύση υποχωρεί και σε ορισμένες περιπτώσεις τόσο η παραμόρφωση όσο και το άλγος βελτιώνονται χωρίς θεραπεία.

 

Ποιά είναι τα αίτια που προκαλούν την πλαστική σκλήρυνση του πέους (Peyronies disease);

Δεν είναι ευκρινή τα αίτια της νόσου. Πολλοί ερευνητές αποδίδουν την ανάπτυξη της νόσου σε διαδοχικούς τραυματισμούς του πέους κατά την σεξουαλική επαφή, μετά από ατύχημα τραυματισμός και κατά τη διάρκεια αθλητικών δραστηριοτήτων.

Οι μικροτραυματισμοί δεν οδηγούν πάντοτε σε νόσο του Peyronie, αλλά συμβάλλουν, όταν συνυπάρχουν και άλλοι παράγοντες. Η κληρονομικότητα, η νόσος του κολλαγόνου και άλλες παθολογικές καταστάσεις,καθώς και χειρουργικές επεμβάσεις του προστάτη αδένα και το κάπνισμα, είναι οι κυριότεροι προδιαθεσικοί παράγοντες.

 

Διάγνωση

Η διάγνωση της νόσου τίθεται με ψηλάφηση, με το πέος τεντωμένο ή κατόπιν τεχνητής στύσης. Ειναι δυνατή η ψηλάφηση της σκληρίας (πλάκας), σε κάποιο σημειο της ραχιαίας η κοιλιακής επιφανείας του πέους. Όταν βρίσκεται σε στύση,διαπιστούται και η παραμόρφωση -κάμψη του πέους και ο βαθμός αυτής.

Μία άλλη αντικειμενική εξέταση ειναι η Doppler υπερηχογραφία πέους. Προκαλείται τεχνητή στυση και σαρώνονται τα σηραγγώδη σώματα, όπου ανακεικνύονται τα πιθανά σημεία προσβολής. Μπορεί να δείξει αν η πλάκα έχει ασβεστοποιηθεί ή αν υπάρχει ίνωση των σηραγγωδών σωμάτων.

Άλλη, επίσης αξιόπιστη διαγνωστική μέθοδος είναι, η μαγνητική τομογραφία του πέους, όμως λόγω κόστους δεν χρησιμοποιείται συχνά και επίσης δεν υπερτερεί διαγνωστικά της υπερηχογραφίας.

 

Θεραπεία

Η θεραπεία στη νόσο Peyronie, διακρίνεται σε συντηρητική και χειρουργική. Όταν τα συμπτώματα της νόσου είναι ήπια, τότε προσπαθούμε με φαρμακευτική αγωγή να σταματήσουμε την εξέλιξη της νόσου και να αντιμετωπίσουμε και τον πόνο κατά τη στύση. Αν όμως τα συμπτώματα είναι σοβαρά, η παραμόρφωση είναι μεγάλη > 30 μοίρες και υπάρχει και επώδυνη στύση,τότε συνιστάται χειρουργική αντιμετώπιση.

Η συντηρητική θεραπεία περιλαμβάνει φαρμακευτική αγωγή είτε από του στόματος ή σε ενέσιμη μορφή ,εγχυση στην πάσχουσα επιφάνεια. Τέτοια φάρμακα είναι,η κολλαγενάση clostridiumhistolyticum (xiaflex). Είναι νέα θεραπεία με πολύ καλά αποτελέσματα, αλλά και παρενέργειες,όπως αιμορραγία. Αλλά φάρμακα που χρησιμοποιούνται είναι, το αμινοβενζοικό κάλιο (POTABA) σε συνδυασμό με βιταμίνη Ε, η βεραπαμίλη σε ενέσιμη μορφή η σε μορφή γέλης. Επίσης χρησιμοποιείται και η ιντερφερόνη σε ενέσιμη μορφή και τοπική έγχυση.

Σε πειραματικό στάδιο υπάρχει νέα θεραπεία και απομένει κλινική δοκιμασία για να επιβεβαιωθούν τα θετικά αποτελέσματα.

 

Χειρουργική Θεραπεία

Όταν η φαρμακευτική θεραπεία αποτυγχάνει, τότε συνιστάται η χειρουργική λύση. Υπάρχουν διάφορες χειρουργικές τεχνικές, με τίς οποίες επιχειρείται λύση του προβλήματος. Τέτοιες είναι:

1.Αφαίρεση της πλάκας και κάλυψη του ελείμματος με μόσχευμα, αυτόλογο ή ετερόλογο

2. Ευθειασμός του πέους με πτύχωση η με την τεχνική Nesbit

3. Εμφύτευση πεικής προθέσεως

Δρ. Δημήτριος Κ. Καραναστάσης FEBU

Συντονιστής Διευθυντής Ουρολογικού Τμήματος Γ.Ν Αθηνών «ΕΛΠΙΣ»

 

                                               ΑΥΞΗΤΙΚΗ ΤΟΥ ΠΕΟΥΣ

Ανατρέχοντας στο απώτερο παρελθόν της ανθρωπότητας και σε πολλούς πολιτισμούς, το πέος συμβόλιζε τον ανδρισμό, την δύναμη, την ανθεκτικότητα και το θάρρος.

Στην προϊστορική εποχή, το μέγεθος του πέους ισοδυναμούσε με την γονιμότητα, την αρρενωπότητα, καθώς και την ισχύ. Στην αρχαία Ελλάδα το πέος συμβόλιζε την γονιμότητα μόνον και γι’ αυτό σε όλα τα γυμνά αγάλματα, δεν εδίδετο έμφαση στο μέγεθος.

Ακόμα και σήμερα η πλειονότητα των ανδρών δίδει έμφαση στο μέγεθος του πέους και επιζητούν, αρκετοί, την μεγέθυνση του με χειρουργικές μεθόδους.

Απόλυτη ένδειξη για μεγέθυνση του πέους, αποτελεί η μικροφαλλία. Εν τούτοις η ζήτηση αυξητικής του πέους αυξάνεται από άνδρες με φυσιολογικό πέος.

Η μικροφαλλία είναι συγγενής ανωμαλία ή οφείλεται σε ενδοκρινολογικές παθήσεις και γενικότερες γενετικές ανωμαλίες. Μετά την εφηβεία το πέος έχει φυσιολογικό σχήμα, αλλά το σώμα, το όσχεο και η βάλανος είναι μικρά σε μέγεθος.

Οι άνδρες με συγγενή μικροφαλλία έχουν φυσιολογική στύση, αλλά μικρό μέγεθος κατά τη στύση και αυτό δημιουργεί ψυχολογικά προβλήματα. Το φυσιολογικό μέγεθος του πέους σε χάλαση κυμαίνεται μεταξύ 5 - 13 εκατοστών και σε στύση 7.5 - 17.5 εκατοστών. Υπάρχουν άνδρες που εμφανίζουν πέος σε χάλαση εντός των φυσιολογικών ορίων, αλλά έχουν την αίσθηση μικρού μεγέθους και δυσμορφίας. Αυτή η υποκειμενική αίσθηση,μπορεί να οφείλεται στην ατομική ματιά από πάνω πρός τα κάτω, και επιτείνεται με την παρουσία υπερβολικού λίπους στην περιοχή της ηβικής συμφύσεως ,η οποία καλύπτει την βάση του πέους ( Εικόνα 1).

1.jpg

Εικόνα 1. Μικροφαλλία

Οι σύγχρονες κοινωνίες έχουν γίνει εμμονικές, με το μέγεθος του πέους, ωθώντας αρκετούς άνδρες να αισθάνονται ότι το δικό τους μόριο είναι μικρό. Αυτή η αίσθηση αυξάνεται, όταν είναι υποχρεωμένοι να εκτεθούν σε κοινούς χώρους όπως τα αποδυτήρια ,τα ντους των γυμναστηρίων και ακόμα όταν βρίσκονται με την ερωτική σύντροφο. Γι’αυτό μπαίνουν στον πειρασμό να αναζητήσουν τρόπους αύξησης του μεγέθους και του πάχους του πέους. Ένα πολύ μικρό ποσοστό ανδρών έχει πολύ μικρό πέος, και χαρακτηρίζεται ως μικροφαλλία. Όταν το πέος έχει μήκος σε χάλαση μικρότερο των 4 εκατοστών και σε στύση μικρότερο των 7,5 εκατοστών. Είναι πολύ σπάνια παθολογική κατάσταση, οποία συνήθως οφείλεται σε ενδοκρινολογικά αίτια, διαγιγνώσκεται στην παιδική ηλικία και θεραπεύεται με τη χορήγηση τεστοστερόνης.

Οι άνδρες με μικροφαλλία έχουν φυσιολογική λειτουργία, αλλά τα προβλήματα εμφανίζονται όταν συνευρίσκονται με την ερωτική σύντροφο και χάνουν την αυτοπεποίθηση τους.

Σχεδόν όλοι οι άνδρες, σε κάθε ηλικία, βίωσαν το άγχος σχετικά με το μέγεθος του ανδρικού μορίου. Οι περισσότεροι το αντιμετωπίζουν μόνοι τους και απαλλάσσονται από το άγχος του μεγέθους. Υπάρχει, όμως, ένα ποσοστό ανδρών που δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει και πολλές φορές καθίσταται έμμονη ιδέα. Το υπερβολικό άγχος και η εμμονή σε έλλειμμα μήκους, οδηγεί σε αναζήτηση λύσεων με κατάληξη το χειρουργείο.

Κάθε άνδρας που αναζητά λύση στο πρόβλημα του μικρού πέους, πρέπει να ενδιαφερθεί και να πληροφορηθεί σχετικά με τις μεθόδους αύξησης του πέους. Και τούτο γιατί πολλές φορές δημιουργούνται υπερβολικές προσδοκίες για το αποτέλεσμα. Κατά συνέπεια πρέπει να απευθυνθεί στον ειδικό ουρολόγο και να ενημερωθεί επι όλων των μεθόδων αυξητικής του πέους και των αποτελεσμάτων.

ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΑΥΞΗΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΠΕΟΥΣ

Η αυξητική του πέους διακρίνεται στην επιμήκυνση και στην αύξηση του εύρους του πέους. Υπάρχουν οι συντηρητικές θεραπείες και οι χειρουργικές μεγέθυνσης του πέους.

Καλόν είναι οι ενδιαφερόμενοι άνδρες να αρχίζουν με τις συντηρητικές μεθόδους και αν το αποτέλεσμα δεν είναι ικανοποιητικό τότε θα πρέπει να αναζητούν πιο δραστικές μεθόδους, όπως οι χειρουργικές επιμήκυνσης του πέους. Σε κάθε περίπτωση, ο ενδιαφερόμενος πρέπει να ενημερώνεται από τον ειδικό για το πραγματικά αναμενόμενο αποτέλεσμα και να μην καλλιεργούνται υπερβολικές προσδοκίες. Οι δυνατότητες επιμήκυνσης του πέους δεν υπερβαίνουν τα 2-3 εκατοστά, και αυτό πρέπει να γίνεται κατανοητό. Στόχος της επιμήκυνσης είναι η αποκάλυψη μεγαλύτερου μέρους του κορμού του πέους. Ουσιαστικά δεν υπάρχει πραγματική αύξηση του μήκους αλλά αύξηση του ελεύθερου τμήματος αυτού, του κορμού.

Δεν υπάρχει φαρμακευτική αγωγή που να αυξάνει το πέος. Κατά συνέπεια , η μόνη μέθοδος αύξησης του πέους είναι η χειρουργική.

Υπάρχουν διάφορες χειρουργικές τεχνικές επιμήκυνσης του πέους. Η επιλογή της τεχνικής, εξαρτάται από το συνυπάρχον πρόβλημα. Αν υπάρχει συσσώρευση λίπους στο υπογάστριο ή στην ηβική σύμφυση, τότε η μέθοδος είναι η λιποαφαιρετική της συγκεκριμένης περιοχής (Εικονα.2).

 2δ.jpg

Εικόνα 2. Χειρουργική αφαίρεση του λιπώδους ιστού του υπογαστρίου

Αν υπάρχει δυσμορφία, μετά από χειρουργικές επεμβάσεις ή δερματικός λειχήνας, τότε χρειάζεται χειρουργική αποκατάσταση(Εικόνα.3).

3.jpg

Εικόνα 3. Λειχήνας ακροποσθίας

Η πλέον συνήθης χειρουργική επέμβαση που δημιουργεί πρόβλημα είναι η περιτομή της ακροποσθίας.

Η χειρουργική τεχνική, που αυξάνει το μήκος του πέους είναι η μετάθεση των πεικών συνδέσμων και της οσχεοπεικής γωνίας (Εικόνα.4).

 4δ.jpg

Εικόνα 4. Τεχνική επιμήκυνσης του πέους

Στις τεχνικές αύξησης του πάχους του πέους, χρησιμοποιούνται μόνον για αισθητικούς λόγους και υπάρχουν μεγάλες διχογνωμίες. Και τούτο διότι ,οι διογκωτικές ουσίες που χρησιμοποιούνται, όπως η σιλικόνη, το λίπος του ασθενούς, το υαλουρονικό οξύ, δεν προσφέρουν μόνιμο αποτέλεσμα, η συμμετρία είναι πτωχή και οι επιπλοκές πολλές.

ΕΝΕΣΙΜΟ ΔΙΟΓΚΩΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

Ενέσιμο Λίπος. Λαμβάνεται από τον ασθενή μια ποσότητα λίπους με λιποαναρρόφηση και ενίεται κάτω από τον δαρτό. Αρχικά υπήρξε ενθουσιασμός. Όμως τα μακροχρόνια αποτελέσματα δεν δικαίωσαν τις προσδοκίες. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί επίσης σε παραμορφώσεις πέους και κυρίως στη νόσο Peyronie (πλαστική σκλήρυνση του πέους).

Έχουν παρατηρηθεί διάφορες επιπλοκές, όπως παραμόρφωση του πέους και συσσώρευση δημιουργώντας όζους, νέκρωση ή αποτιτάνωση του λιπώδους ιστού (Εικόνα 5).

 

5.jpg

 

Εικόνα 5. Παραμόρφωση πέους μετα απο έγχυση λίπους

Ενέσιμη Σιλικόνη. Χρησιμοποιήθηκε αρχικά σαν διογκωτικό του πέους, αλλά δεν συνιστάται πλέον, λόγω των πολλών επιπλοκών, όπως οίδημα πέους, παραμόρφωση, δημιουργία κοκκιωμάτων (φλεγμονωδών ιστών) και μετανάστευση του υλικού. Επιπλέον η έγχυση σιλικόνης εντός του δαρτού, αυξάνει τον κίνδυνο τραυματισμού του αγγειονευρώδους δεματίου, την απώλεια της αισθητικότητας του πέους και στυτική δυσλειτουργία.

Υαλουρονικό Οξύ. Είναι γνωστό στη χρήση για την αισθητική του προσώπου. Στην αυξητική του πέους χρησιμοποιείται μόνο για διόγκωση της βαλάνου.

ΑΥΤΟΛΟΓΑ ΜΟΣΧΕΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΤΑ ΜΟΣΧΕΥΜΑΤΑ

Τα αυτόλογα δερματικά μοσχεύματα είναι πιο αποτελεσματικά σε σχέσει με τα ενέσιμα υλικά στην αύξηση του πάχους του πέους. Δεν στερούνται όμως και αυτά επιπλοκών. Το δέρμα μετά του κυτταρολιπώδους ιστού λαμβάνεται από την κοιλιακή χώρα ή από τον γλουτό. Αφαιρείται η επιδερμίδα και τοποθετείται μεταξύ του δέρματος και των συραγγωδών σωμάτων. Οι επιπλοκές που συμβαίνουν ειναι, παραμόρφωση, δημιουργία ουλής και επίμονο οίδημα (πρήξιμο) και σκλήρυνση του πέους, φλεβική στάση και ίνωση η οποία οδηγεί σε παραμόρφωση, όχι όμως πολύ συχνά. Σε ορισμένες περιπτώσεις η νέκρωση του λίπους του μοσχεύματος μπορεί να αντικατασταθεί από ινώδη ιστό και παραμόρφωση και μείωση του πάχους του πέους. Επίσης μπορεί να χρησιμοποιηθεί δερματικό μόσχευμα χωρίς το λίπος. Έχει καλύτερα αποτελέσματα και λιγότερες επιπλοκές. Επίσης χρησιμοποιείται μόσχευμα από τη σαφηνή φλέβα για διόγκωση του πέους.

Μία τεχνική με πολύ καλά αποτελέσματα, για την αύξηση του πάχους του πέους, είναι η τεχνική Perovic, με τη δημιουργία αυτόλογου μοσχεύματος και σπάνιες επιπλοκές (Εικόνα.6).

Οι επιπλοκές ανέρχονται στο 3% και συνήθως δεν απαιτείται επανεπέμβαση. Ο ασθενής παραμένει 2 ημέρες στο νοσοκομείο. Η πλήρης επούλωση διαρκεί περίπου 4-6 εβδομάδες.

Κατά τη διάρκεια της ανάρρωσης δεν πρέπει να έρθει σε σεξουαλική επαφή, διότι θα προκληθούν επιπλοκές.

6.jpg

Εικόνα 6. Τεχνική Perovic, στην αύξηση του μεγέθους ,με τη χρήση τεχνητού υλικού

Κάθε ενδιαφερόμενος οφείλει να συμβουλευθεί τον ειδικό ουρολόγο για να σταθμίσει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα, μιας τέτοιας χειρουργικής επέμβασης. Και κυρίως να σταθμίσει τις προσδοκίες. Γιατί σε πολλούς, οι υπερβολικές προσδοκίες που καλλιεργούνται, οδηγούν σε απογοήτευση και σε ψυχικές διαταραχές.

 

 

Δρ. Δημήτριος Κ. Καραναστάσης FEBU

Συντονιστής Διευθυντής Ουρολογικού Τμήματος Γ.Ν Αθηνών «ΕΛΠΙΣ»

Αλέξανδρος Ι. Δρίβαλος

Ειδικευόμενος Ουρολογικού Τμήματος Γ.Ν. Αθηνών «ΕΛΠΙΣ»

 

 

Υπογονιμότητα ορίζεται ως, η αδυναμία επίτευξης κύησης, παρά την συχνή σεξουαλική επαφή χωρίς προφυλάξεις, για ενα χρόνο. Περίπου το 15% των ζευγαριών ειναι υπογόνιμα. Η υπογονιμότητα μπορεί να οφείλεται είτε στον εναν ή και στους δυο. Μπορεί να υπάρχει μια αιτία ή να οφείλεται σε πολλαπλούς παράγοντες.

Στις περισσότερες των περιπτώσεων υπογονιμότητας το βασικό σύμπτωμα ειναι η αδυναμία επίτευξης κύησης, παρά τις προσπάθειες για μακρό χρονικό διάστημα.

AITIA

Στην υπογονιμότητα του άνδρα εμπλέκονται πολλοί παράγοντες.

Ενα φυσιολογικό σπέρμα πρέπει να πληροί τις παρακάτω προδιαγραφές:

  • Ο αριθμός των σπερματοζωαρίων πρέπει να ανέρχεται κατ’ελάχιστον στα 15.000.000 /ml ή 39.000.000 εκατομμύρια ανά εκσπερμάτιση.
  • Η οδός μεταφοράς του σπέρματος απο τους όρχεις στις σπερματοδόχες κύστεις να είναι ακεραία και βατή.
  • Ικανοποιητική κινητικότητα των σπερματοζωαρίων. Η ζωηρή κίνηση πρός τα εμπρός πρέπει να υπερβαίνει το 30% των σπερματοζωαρίων.

Κατά συνέπεια, οταν παρατηρείται μειωμένη παραγωγή σπέρματος, μειωμένη κινητικότητα σπερματοζωαρίων και ανωμαλιες στη μορφολογία των σπερματοζωαρίων, τότε έχουμε περίπτωση υπογονιμότητας.

Τα αίτια της ανδρικής υπογονιμότητας είναι πολλαπλά και κατατάσσονται σε 5 μεγάλες 2κατηγορίες:

1.Προβλήματα στην παραγωγή σπέρματος. Περιλαμβάνονται χρωμoσωμιακές και γενετικές ανωμαλίες, κρυψορχία, συστροφή όρχεος, λοιμώξεις( χλαμύδια σεξουαλικώς μεταδιδόμενα ), κιρσοκήλη, χημικές ουσίες και φάρμακα( οπως η σουλφασαλαζίνη που χρησιμοποιείται στη νόσο του Crohnως αντιφλεγμονωδες, αλλά με τη διακοπή επανέρχεται στα φυσιολογικά επίπεδα), η ακτινοθεραπεία στην περιοχη και αγνώστου αιτιολογίας

2.Απόφραξη των σπερματικών οδών μεταφοράς του σπέρματος. Περιλαμβάνονται, λοιμώξεις, απόφραξη των σπερματικών πόρων, απολίνωση των σπερματικών πόρων, απουσία σπερματικών πόρων, παθήσεις του προστάτη.

3.Σεξουαλικά προβλήματα, όπως στυτική δυσλειτουργια, παλίνδρομος εκσπερμάτιση, πρώιμη εκσπερμάτιση, βλάβες στη σπονδυλική στήλη, προστατεκτομή, ορισμένες φαρμακευτικές ουσίες, κάκωση νεύρων.

4.Ορμονικοί, όπως όγκοι υποφύσεως, ανεπάρκεια του άξονα υπόφυση- όρχεις, υπερβολική κατανάλωση αναβολικών.

5.Αντισπερματικά αντισώματα τα οποία αναπτύσσονται μετά απο φλεγμονές ή κάκωση των επιδιδυμίδων, απολίνωση των σπερματικών πόρων ή απο άγνωση αιτία.

6.Stress. προκαλεί πτωση της Libido και κατά συνέπεια μείωση της συχνότητας των σεξουαλικών επαφών. Επίσης, στις μεν γυναίκες επηρεάζει την ωορρηξία, στούς δε άνδρες την παραγωγή σπέρματος.

7.Επαγγέλματα. Η εργασία σε υψηλές θερμοκρασίες, όπως σε υψικαμίνους η οι μάγειροι, καθώς και εκείνοι που ασχολούνται με τη γεωργία και χρησιμοποιούν γεωργικά φαρμακα, εντομοκτονα, μυοκτόνα, μυκητοκτόνα. Επίσης όσοι ερχονται σε επαφή με μέταλλα και διαλύτες αντιμετωπίζουν κάποιας μορφής υπογονιμότητα.

8.Χημειοθεραπευτικά. Μειώνουν σημαντικά την παραγωγή σπέρματος, γι’αυτό προηγουμένως θα πρέπει να λαμβάνεται σπέρμα και να διατηρείται σε τράπεζα σπέρματος.

9.Ορισμένα βότανα. Όπως το εκχύλισμα της ρίζας του φυτού TripterygiumWilfordi( κινέζικο χόρτο) μπορεί να επηρεάσει την παραγωγή σπέρματος ή να μειώσει το μέγεθος των όρχεων.

10.Ο τρόπος ζωής. Το κάπνισμα καθώς και η μεγάλη κατανάλωση αλκοόλ επηρεάζουν την ποιότητα του σπέρματος. Επίσης η μακροχρόνια χρήση μοτοποδηλάτου μπορεί να προκαλέσει μείωση του σπέρματος λόγω υπερθέρμανσης των όρχεων. Επι πρόσθετα, λόγω πιέσεως του περινέου, μπορεί να προκληθούν αιμωδίες στο πέος και στυτική δυσλειτουργία.

Εικόνα 1. το αναπαραγωγικό σύστημα του άνδρα, και σχηματική παράσταση του σπερματοζωαρίου.

  

ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Η προσέγγιση διάγνωσης της ανδρικής υπογονιμότητας, αρχίζει με :

1.Λήψη λεπτομερούς ιστορικού, το οποίο περιλαμβάνει, διερεύνηση της παιδικής ηλικίας και η ανάδειξη παιδικών νοσημάτων που επηρεάζουν την γονιμότητα, όπως η παρωτίτιδα.

Διερεύνηση της τρέχουσας γενικής κατάστασης του ενδιαφερομένου. Η παρουσία σακχαρωδης διαβήτη, η λήψη φαρμακευτικών ουσιών όπως τα στεροειδή, η χρηση αναβολικών, το αλκοόλ, το κάπνισμα, η μαριχουάνα και άλλες φαρμακευτικές ουσίες. Επίσης η έκθεση σε βαρέα μέταλλα, οπως το μερκούριο και το αρσενικό. Ολα τα παραπάνω αποτελούν βασικές αιτίες που μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά την γονιμότητα.

Η διερεύνηση της σεξουαλικής δραστηριότητας και τυχόν παρουσία στυτικής δυσλειτουργίας, μπορεί να αποτελεί την αιτία υπογονιμότητας.

2.Σπερμοδιάγραμμα. Με το σπερμοδιάγραμμα ελέγχεται, ο όγκος του σπέρματος, ο αριθμός των σπερματοζωαρίων, η κινητικότητα και η μορφολογια. Η εν λόγω εξέταση για να είναι αξιόπιστη, πρέπει ο ενδιαφερόμενος να απέχει απο σεξουαλική δραστηριότητα 3 ημέρες. Το σπέρμα συλλέγεται σε αποστειρωμένο κυπελλάκι με την τεχνική του αυνανισμού.

3.Διορθικό υπερηχογραφημα.Ελέγχεται ο προστάτης και οι σπερματοδόχες κύστεις και μπορούν να αποκαλυφθούν τυχον παθολογικές καταστάσεις του προστάτη και των σπερματοδόχων κύστεων.

Εικόνα 2.ασθενής με αζωοσπερμία και παρουσία κύστεως ενδοορχικά

 

Εικόνα 3.Αποκαλύπτεται κιρσοκήλη αριστερού όρχεος

 

Εικόνα 4. Σε νεαρό ασθενή με το διορθικό υπερηχογράφημα αναδεικνύεται κυστικό μόρφωμα προστάτη.

 

Εκόνα 5. Αποκαλυπτεται κακοήθεια όρχεος.

 

5.Ορμονικός έλεγχος. Περιλαμβάνει τη μέτρηση των ορμονών, FSH, LH, τεστοστερόνη και το ελεύθερο κλάσμα αυτής και προλακτίνη. Αυξημένα επίπεδα FSH σημαινει βλάβη του σπερματικού επιθηλίου των όρχεων, ενω αυξημένα επιπεδα προλακτίνης ειναι ενδεικτικη πιθανώς αδενώματος της υποφύσεως. Μειωμενα επίπεδα LH και τεστοστερόνης παραπέμπει σε υπογοναδισμό και υπογονιμότητα.

5.Γενετικό Test. Όταν η ποσότητα του σπέρματος ειναι πολύ μικρή, τότε θα πρεπει ο ενδιαφερόμενος να υποβληθεί σε γενετικό έλεγχο. Ο γενετικός έλεγχος μπορει να αποκαλύψει γενετικές ανωμαλίες του χρωμοσώματος Υ. Τα γενετικά Tests μπορεί να αποκαλύψουν γενετικά και κληρονομικά σύνδρομα υπεύθυνα της υπογονιμότητας.

6. Βιοψία όρχεων. Λαμβάνεται δείγμα ορχικού ιστου και αποστελλεται στο παθολογοανατομικό εργατηριο. Αν η εξέταση δείξει φυσιολογική παραγωγή σπέρματος, τότε η αιτία της υπογονιμότητας πρέπει να αναζητηθεί στη μεταφορά του σπέρματος. Ενδεχομένως να αφορά απόφραξη σε καποιο σημείο της διαδρομής του σπέρματος. Η βιοψία των όρχεων χρησιμοποιείται, όταν εχουν εξαντληθεί οι άλλες μέθοδοι διάγνωσης της υπογονιμότητας.

7. Γενική ούρων μετά την εκσπερμάτιση. Αυτό το τεστ ζητείται απο τον γιατρό, όταν δεν αποβάλλεται σπέρμα και τίθεται η υποψία παλίνδρομης εκσπερμάτισης. Δηλαδή αντιστροφη πορεία του σπέρματος πρός την ουροδόχο κύστη. Σ’αυτη την περίπτωση ανιχνεύεται σπέρμα στα ούρα και επιβεβαιώνεται η διάγνωση.

 

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Η θεραπεία της ανδρικής υπογονιμότητας βασίζεται στην αιτία και ανάλογα αποφασίζεται η δέουσα θεραπεία.Υπάρχουν ορισμένες χειρουργικές παθήσεις, όπως η κιρσοκήλη, η κρυψορχία, η υδροκήλη, η απόφραση σε κάποιο σημειο της διαδρομής μεταφοράς του σπέρματος, απαιτείται χειρουργική επέμβαση.

Οταν η αιτία της υπογονιμότητας ειναι ορμονικός, όπως υπογοναδισμός, υπερπρολακτιναιμία, και ογκοι της υποφύσεως,τότε η θεραπεία στοχευει στην αποκατάσταση της ορμονικής ισορροπίας με τη χορήγηση ορμονικων φαρμακευτικών σκευασμάτων.

Επί φλεγμονής, όπως η μικροβιακή προστατίτιδα, η επιδιδυμίτιδα, η ορχίτιδα, η θεραπεία εκλογής ειναι η χορήγηση αντιβιοτικών.

Στίς περιπτώσεις με σεξουλική δυσλειτουργία ή παλίνδρομο εκσπερμάτιση, η χορήγηση αναστολέων φωσφοδιεστεράσης -5 ( sildenafil, vardenafil, avanafil), στήν πρώτη περίπτωση μπορεί να βελτιώσει το σπέρμα. Στη δεύτερη περίπτωση, της παλίνδρομης εκσπερμάτισης χορηγουμε συμπαθομιμητικά φάρμακα, όπως εφεδρίνη, η ψευδοεφεδρίνη και η ιμιπραμίνη.Σε ασθενείς που εχουν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση στον προστάτη ή στον αυχένα της ουροδόχου κύστεως, δεν έχουν ικανοποιητικό αποτέλεσμα.

Οταν δεν ανευρίσκεται κάποια αιτία, η υπογονιμότητα χαρακτηρίζεται ιδιοπαθής. Η θεραπεία που χορηγείται ειναι ορμονική, όπως οι γοναδοτροπίνες και τα αντιοιστρογόνα για 3 μήνες τουλάχιστον.

Στίς περιπτώσεις που η υπογονιμότητα οφείλεται σε αντισπερματικά αντισώματα, χορηγούνται στεροειδή αντιφλεγμονώδη, όπως κορτιζόνη για χρονικό διάστημα 3-6 μηνών.

Όταν διαπιστούται μικρή ποσότητα σπέρματος, απουσία σπέρματος και πολυ χαμηλή κινητικότητα, τότε ο ενδιαφερόμενος άνδρας πρέπει να αναζητηση τη λύση στην επιβοηθητική αναπαραγωγική τεχνολογία. Συλλέγεται σπέρμα απο τον ανδρα ή απο δότη και γονιμοποιείται είτε εντός της μήτρα ή στο εργαστήριο και μεταφέρεται στη μήτρα της γυναίκας.

 

 

Δρ. Δημήτριος Κ. Καραναστάσης FEBU

Συντονιστής Διευθυντής Ουρολογικού Τμήματος Γ.Ν Αθηνών «ΕΛΠΙΣ»

 

Το όσχεο είναι ένας σάκος στον άνδρα, όπου κατασκηνούν οι όρχεις και τα εξαρτήματα αυτών, όπως η επιδιδυμίδα και ο σπερματικός τόνος. Παθήσεις αυτών των οργάνων ή κακώσεις, συνήθως προκαλούν διόγκωση του οσχέου. Η διόγκωση μπορεί να οφείλεται σε συλλογή υγρού, φλεγμονές των όρχεων, των επιδιδυμίδων ή σε κακοήθη διόγκωση αυτών, ή συστροφή όρχεος. Η διόγκωση μπορεί να είναι ασυμπτωματική, συνήθως σε κακοήθεις παθήσεις των όρχεων. Μπορεί όμως να συνοδεύεται από επώδυνα συμπτώματα, συνήθως σε φλεγμονές, όπως επιδιδυμίτιδα ή ορχίτιδα ή σε συστροφή του όρχεος. Οι επώδυνες καταστάσεις του οσχέου πρέπει να αντιμετωπίζονται άμεσα, γιατί αν οφείλεται σε συστροφή όρχεος πρέπει να χειρουργηθεί άμεσα.

 

Οι παθήσεις των όρχεων κατατάσσονται σε δυο μεγάλες κατηγορίες:

1.Σε ενδοκρινείς παθήσεις και

2. Σε παθήσεις του αναπαραγωγικού συστήματος

Οι πλέον συνήθεις παθήσεις είναι :

Α.  Καρκίνος όρχεων και καλοήθη νεοπλάσματα

Β. Διόγκωση όρχεων οφειλόμενη σε υδροκήλη, φλεγμονή επιδιδυμίδας αποκαλούμενη επιδιδυμίτις, φλεγμονή όρχεος αποκαλούμενη ορχίτις, κύστεις επιδιδυμίδας και σπερματικού τόνου και σπερματοκήλες.

 

ΥΔΡOΚΗΛH

Υδροκήλη αποκαλείται η συλλογή υγρού εντός του οσχεικού σάκου και πέριξ του όρχεος. Η υδροκήλη μπορεί να εμφανισθεί σε οποιαδήποτε ηλικία. Στα μικρά παιδιά παρατηρείται στο 10% (εικόνα 1).

 m_1408032906.jpg

Εικόνα 1. Παρατηρείται διόγκωση δεξιού ημιοσχέου λόγω υδροκήλης

 

Κατά το τέλος της κυήσεως, οι όρχεις κατέρχονται στον οσχεικό σάκο και περιβάλλονται από υγρό το οποίο απορροφάται στη συνέχεια. Αν δεν απορροφηθεί τότε δημιουργείται υδροκήλη. Επίσης μπορεί να δημιουργηθεί από φλεγμονές ή κακώσεις του οσχέου.

Υπάρχουν δύο τύποι υδροκήλης. Αυτή που επικοινωνεί με την περιτοναϊκή κοιλότητα και αυτή που δεν επικοινωνεί.

Τα συμπτώματα της υδροκήλης είναι ήπια και συνήθως οι ασθενείς αναφέρουν βάρος και τάση στο όσχεο, κυρίως τις πρωινές ώρες.

 

ΔΙΑΓΝΩΣH

Η διάγνωση της υδροκήλης τίθεται με την αντικειμενική εξέταση από τον γιατρό και με υπερηχογράφημα οσχέου. Όταν υπάρχει υδροκήλη, οι όρχεις δεν ψηλαφώνται.

ΘΕΑΠΕΙA

Στα νεογέννητα με υδροκήλη, δεν προβαίνουμε σε καμία θεραπεία και περιμένουμε για ένα χρόνο. Αν δεν απορροφηθεί το υγρό της υδροκήλης, τότε πρέπει να χειρουργηθεί.

Η υδροκήλη χειρουργείται όταν επικοινωνεί με την περιτοναϊκή κοιλότητα ή όταν εμφανίζεται σε ενήλικες άνδρες και προκαλεί συμπτώματα, υπό γενική αναισθησία και παραμονή μια ημέρα νοσηλευόμενος. Μια άλλη εναλλακτική μέθοδος θεραπείας είναι η αναρρόφηση του υγρού δια βελόνης μέσω του οσχέου. Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται σε ασθενείς που δεν μπορούν να χειρουργηθούν. Ο κίνδυνος από αυτή τη μέθοδο θεραπείας είναι, συλλογή εκ νέου υγρού στο όσχεο, και φλεγμονή ή λοίμωξη.

 

ΣΥΣΤΡΟΦΗ ΟΡΧΕΟΣ

Η συστροφή όρχεος συμβαίνει, όταν περιστρέφεται ο σπερματικός τόνος γύρω από τον άξονα του δύο φορές (εικόνα 2), προκαλώντας διακοπή αιμάτωσης του όρχεος και συνήθως μόνιμη βλάβη ή καταστροφή αυτού. Eίναι μια επείγουσα κατάσταση και χαρακτηρίζεται από έντονο και αιφνίδιο άλγος.

Aφορά νέους άνδρες και είναι σπάνια. Περίπου, συμβαίνει σε 1 ανά 4000 νέους. Πιο συχνά παρουσιάζεται στους έφηβους και σπανιότερα σε ενήλικες και νεογέννητα.

 

Εικόνα 2. Απεικονίζεται ο φυσιολογικός όρχις και ο συστραφείς

 

ΑΙΤΙΑ

Η συστροφή συμβαίνει σε περιπτώσεις με προδιάθεση. Φυσιολογικά οι όρχεις δεν περιστρέφονται εντός του οσχεικού σάκου, διότι στηρίζονται στερεά στους πέριξ ιστούς. Όταν ο όρχις στηρίζεται χαλαρά εντός του οσχεικού σάκου και ο σπερματικός τόνος από τον οποίον κρέμεται είναι μακρύς, προδιαθέτει σε συστροφή. Επίσης, η κάκωση του οσχέου κατά τη διάρκεια άσκησης ή αγώνων όπως ποδόσφαιρο ή η πλήξη του οσχέου μπορεί να προκαλέσουν συστροφή. Συστροφή συμβαίνει συνήθως σε έναν όρχι και σπανίως και στους δύο.

 

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

Η συστροφή του όρχεος συνοδεύεται από αιφνίδιο και έντονο άλγος στο ημιόσχεο, ζάλη, ναυτία και εμέτους. Παρατηρείται διόγκωση του ημιοσχέου και οιδηματώδες, η δε ψηλάφηση είναι επώδυνη.

 

ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Η διάγνωση τίθεται με :

1.Φυσική εξέταση

2.Υπερηχογράφημα οσχέου

Η φυσική εξέταση αποκαλύπτει επώδυνη διόγκωση οσχέου και έλξη του όρχεος προς τα επάνω. Ο υπερηχοτομογραφικός έλεγχος του οσχέου αποκαλύπτει διόγκωση όρχεος και διακοπή της αιματικής ροής.

 

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Η θεραπεία συνήθως είναι χειρουργική. Σπανίως μπορεί να αναταχθεί η συστροφή του όρχεος με χειρισμούς. Όταν διαπιστωθεί πρέπει να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση άμεσα και ανάταξη του όρχεος. Αν χειρουργηθεί εντός των πρώτων 6 ωρών από την έναρξη των συμπτωμάτων, τότε το 95% των όρχεων είναι βιώσιμο. Αν περάσουν 12 ώρες τότε το 75 % των όρχεων εχουν υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη και αφαιρούνται. Η αφαίρεση του όρχεος μπορεί να έχει ορμονικές επιπτώσεις στα νεογέννητα και διαταραχές σπέρματος στους ενήλικες.

 

ΚΙΡΣΟΚΗΛΗ

Ο οσχεικός σάκος περιέχει, εκτός από τους όρχεις και τον τόνο, και τις σπερματικές φλέβες και αρτηρίες που μεταφέρουν το αίμα από και προς τους όρχεις. Οποιαδήποτε ανατομική ανωμαλία των σπερματικών φλεβών, η οποία δυσχεραίνει την απαγωγή του αίματος από τους όρχεις, οδηγεί σε διεύρυνση του φλεβικού δικτύου η οποία ονομάζεται κιρσοκήλη. Η κιρσοκήλη μπορεί να οδηγήσει σε μειωμένη παραγωγή σπέρματος και χαμηλή κινητικότητα.

Η κιρσοκήλη δημιουργείται, όταν οι βαλβίδες των φλεβών των όρχεων δεν λειτουργούν, ανεπαρκούν. Η επίπτωση στον γενικό ανδρικό πληθυσμό ανέρχεται στο 15% καθώς και στους έφηβους άνδρες.

Κιρσοκήλη μπορεί να εμφανισθεί σε οποιοδήποτε χρόνο της ζωής κάθε άνδρα. Η διάγνωση της κιρσοκήλης, συνηθέστερα, πραγματοποιείται μεταξύ 15 και 25 ετών. Πιο συχνά εμφανίζεται αριστερά και έχει επιβεβαιωθεί από μελέτες. Η αιτιολογία είναι αδιευκρίνιστη, αλλά η πιο αποδεκτή είναι εκείνη της φλεβικής ανεπάρκειας. Η συχνότερη εμφάνιση αριστερά συσχετίζεται και με την ανατομία εκβολής της σπερματικής φλέβας στην νεφρική φλέβα υπό ορθή γωνία, και εξ αυτού του λόγου δυσχεραίνεται η απαγωγή του αίματος και προκαλείται στάση. Δεξιά, σπάνια παρατηρείται κιρσοκήλη και διαγιγνώσκεται σε περιπτώσεις που έχουν υποβληθεί σε χειρουργικές επεμβάσεις στην δεξιά κοιλία ( εικόνα 3).

 varicocel.jpg

Εικόνα 3. Απεικονίζεται το διευρυμένο φλεβικό δίκτυο αριστερά, με οφιοειδή πορεία (αριστερά κιρσοκήλη μεγάλου βαθμού).

 

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

 

Συνήθως η κιρσοκήλη διαδράμει ασυμπτωματικά. Όταν εμφανίζονται συμπτώματα, αυτά περιλαμβάνουν άλγος αριστερού ημιοσχέου, διόγκωση οσχέου και εμφανείς διευρύνσεις φλεβών, ψηλαφητών με οφιοειδή μορφή. Συνήθως το άλγος επιτείνεται με την ορθοστασία ή κατά τους θερμούς μήνες.

Οι επιπτώσεις της κιρσοκήλης, αφορούν κυρίως στην ποιότητα του σπέρματος. Μπορεί να επηρεάσει τόσο τον αριθμό ,την μορφολογία όσο και την κινητικότητα.

 

ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Η διάγνωση της κιρσοκήλης επιτυγχάνεται με την φυσική εξέταση και την υπερηχογραφία οσχέου. Με την ψηλάφηση του οσχέου διαπιστούται διόγκωση και ψηλαφητό φλεβικό δίκτυο με πιθανή ευαισθησία του όρχεος. Με την υπερηχοτομογραφία διερευνάται το φλεβικό δίκτυο και το εύρος του. Επίσης ελέγχεται η λειτουργικότητα των φλεβικών βαλβίδων, όπου συνήθως επί κιρσοκήλης παρατηρείται παλινδρόμηση της αιματικής ροής και εξ αυτού στάση, άλγος και αύξηση της θερμοκρασίας.

 

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

 

Η θεραπεία της κιρσοκήλης είναι χειρουργική. Δεν είναι πάντοτε επιβεβλημένη η χειρουργική θεραπεία αν δεν υπάρχουν συμπτώματα ή δεν επηρεάζεται η ποιότητα του σπέρματος.

Όταν υπάρχουν συμπτώματα, όπως άλγος οσχέου ή διαταραχές σπέρματος, τότε η χειρουργική επέμβαση είναι η θεραπεία εκλογής.

Υπάρχουν διάφοροι τύποι χειρουργικών επεμβάσεων της κιρσοκήλης και ο εμβολισμός των σπερματικών φλεβών. Στόχος όλων των τύπων επεμβάσεων είναι να αποτρέψουν την παλινδρόμηση της αιματικής ροής των σπερματικών φλεβών.

Έχει επιβεβαιωθεί από μελέτες, ότι μετά τη θεραπεία πολλοί άνδρες με προβλήματα γονιμότητας καθίστανται γόνιμοι. Επίσης όταν διαπιστωθεί ότι όσο πιο πρώιμα χειρουργείται η κιρσοκήλη, τόσο καλύτερα είναι τα αποτελέσματα.

 

ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΟΡΧΕΟΣ

 

Ο καρκίνος του όρχεος είναι αγνώστου αιτιολογίας. Υπάρχουν όμως ορισμένοι παράγοντες, οι οποίοι αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου όρχεος. Τέτοιοι παράγοντες είναι:

1.Διαταραχές ανάπτυξης του όρχεος

2. Η έκθεση σε χημικές ουσίες

3. Οικογενειακό ιστορικό καρκίνου όρχεος

4. Λοίμωξη HIV

5. Ιστορικό κρυψορχίας ( μη κάθοδος των όρχεων στο όσχεο )

6. Σύνδρομο Klinefelter

Ο καρκίνος του όρχεος είναι ο πιο συχνός στους άνδρες μεταξύ 15-35 ετών, χωρίς να σημαίνει ότι δεν εμφανίζεται σε μεγαλύτερες ηλικίες και σπανιότατα σε νεότερες ηλικίες. Εμφανίζεται συχνότερα σε λευκούς άνδρες παρά σε Αφρικανούς ή Ασιάτες Αμερικανούς.

Υπάρχουν δύο τύποι καρκίνου όρχεος, οι οποίοι προέρχονται από τα κύτταρα που παράγουν το σπέρμα, τα ονομαζόμενα σπερματοκύτταρα. Οι δυο τύποι είναι :

1.Τα σεμινώματα

2. Τα μη σεμινώματα

 

ΣΕΜΙΝΩΜΑΤΑ

Τα σεμινώματα αναπτύσσονται στις ηλικίες των 30 και 40 ετών, αναπτύσσονται αργά, συνήθως περιορίζονται στον όρχι όταν ανακαλύπτονται, αλλά μπορεί να δώσουν μεταστάσεις στους λεμφαδένες. Τα σεμινώματα είναι πολύ ευαίσθητα στην ακτινοθεραπεία.

 

ΜΗ ΣΕΜΙΝΩΜΑΤΑ

Τα μη σεμινώματα είναι τα πλέον συνήθη καρκινώματα του όρχεος και αναπτύσσονται πιο γρήγορα από τα σεμινώματα. Οι μη σεμινωματώδεις όγκοι διακρίνονται σε διάφορους τύπους με βάσει την κυτταρική προέλευση. Έτσι έχουμε:

 

1.Το χοριοκαρκίνωμα

2.Το εμβρυικό καρκίνωμα

3.Το τεράτωμα

4.Όγκοι του λεκιθικού ασκού ( Yolksactumor)

 

Υπάρχουν, σπανιότερα όγκοι οι οποίοι προέρχονται από το στρώμα του όρχεος. Υπάρχουν δυο τύποι:

1.Από κύτταρα Leydig

2.Από κύτταρα Sertoli

Οι όγκοι από το στρώμα του όρχεος εμφανίζονται συνήθως στην παιδική ηλικία.

 axoniki_4.jpg

Εικόνα 4. Σεμίνωμα όρχεος

 

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

 

Ο καρκίνος του όρχεος μπορεί να διαδράμει ασυμπτωματικός. Όταν όμως υπάρχουν συμπτώματα αυτά περιλαμβάνουν :

1.Ενοχληση ή άλγος στον όρχι, καθώς και αίσθημα βάρους στο όσχεο.

2. Άλγος στην οσφύ ή στην κάτω κοιλιακή χώρα

3.Επώδυνη γυναικομαστία

4.Συνήθως προσβάλλεται ο ένας όρχις

Ο καρκίνος του όρχεος μπορεί να εξαπλωθεί κατά συνέχεια ιστών, σε άλλα όργανα και στους λεμφαδένες. Τα συνηθέστερα σημεία στα οποία μεθίσταται είναι οι κοιλιακοί λεμφαδένες, οι πνεύμονες και η σπονδυλική.

 

ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Η διάγνωση του καρκίνου του όρχεος προσεγγίζεται με την φυσική εξέταση και όταν διαπιστωθεί διόγκωση και παθολογική σύσταση του όρχεος, τότε προβαίνουμε σε υπερηχογράφημα οσχέου.

Ο υπερηχογραφικός έλεγχος μπορεί να αναδείξει την παρουσία υγρού ή συμπαγή διόγκωση του όρχεος με ανομοιογένεια.

Ακολουθεί εργαστηριακός έλεγχος και αναζήτηση των επιπέδων καρκινικών δεικτών, όπως :

  1. Χοριακή γοναδοτροπίνη
  2. α-φετοπρωτείνη
  3. Γαλακτική δευδρογενάση ( LDH)

Οι καρκινικοί δείκτες είναι αυξημένοι στις περισσότερες περιπτώσεις και σε ένα βαθμό είναι και προσδιοριστικοί του καρκινικού τύπου του όρχεος.

 

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Η θεραπεία είναι χειρουργική. Από τη στιγμή που διαγνωσθεί καρκίνος όρχεος, πρέπει άμεσα να προβούμε σε ορχεκτομή. Ακολουθεί ταυτοποίηση του καρκίνου με ιστολογική εξέταση και σταδιοποίηση της νόσου. Επικουρική θεραπεία εξαρτάται από τον τύπο του καρκίνου και το στάδιο της νόσου. Στο πρώτο στάδιο δεν απαιτείται καμμιά επικουρική θεραπεία, αλλά στενή παρακολούθηση ανά 3μηνο. Στα προχωρημένα στάδια, στο μεν σεμίνωμα απαιτείται ακτινοθεραπεία ή συνδυασμός χημειοθεραπείας και ακτινοθεραπείας. Στους μη σεμινωματώδεις όγκους απαιτείται χημειοθεραπεία και τακτικός έλεγχος ανά 3μηνο. Εάν μετά τη χημειοθεραπεία διαπιστωθεί υπολειμματική νόσος στον οπισθοπεριτοναικό χώρο, τότε προβαίνουμε σε χειρουργική αφαίρεση.

Η σταδιοποίηση της νόσου επιτυγχάνεται με:

1.Υπολογιστική τομογραφία άνω, κάτω κοιλίας και θώρακος.

 

Τα στάδια της νόσου σε αδρές γραμμές είναι τρία:

1.Στάδιο Ι, περιορίζεται στον όρχι

2. Στάδιο ΙΙ, επέκταση της νόσου στους οπισθοπεριτοναικούς λεμφαδένες

3. Στάδιο ΙΙΙ, επέκταση της νόσου στο ήπαρ και στους πνεύμονες.

 sem5.jpg

Εικόνα 5. Υπολογιστική τομογραφία κοιλίας που αποκαλύπτει διόγκωση λεμφαδένων

 

ΠΡΟΛΗΨΗ

Η σύσταση για την έγκαιρη διάγνωση τυχόν καρκίνου όρχεος, είναι η αυτοεξέταση των όρχεων για κάθε άνδρα, μια φορά τον μήνα. Η έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου είναι σημαντική, για την επιτυχή θεραπεία και την καλή πρόγνωση της νόσου .

 

Δρ. Δημήτριος Κ. Καραναστάσης FEBU

Συντονιστής Διευθυντής Ουρολογικού Τμήματος Γ.Ν Αθηνών «ΕΛΠΙΣ»

 

Τι είναι η ουρολιθίαση;

Με τον όρο ουρολιθίαση εννοούμε την παρουσία λιθιάσεως στους νεφρούς,τους ουρητήρες και στην ουροδόχο κύστη. Η λιθίαση του ουροποιητικού ιστορικά, ανακαλύφθηκε πρώτη φορά στις Αιγυπτιακές μούμιες.

Κάθε χρόνο, στις Ηνωμένες Πολιτείες, προσέρχονται στα επείγοντα εξωτερικά ιατρεία για πρώτες βοήθειες, λόγω κολικού του νεφρού που προκαλείται από λιθίαση, πάνω από 500000 Αμερικανοί πολίτες. Η αιτιολογία είναι πολυπαραγοντική και συσχετίζεται ισχυρά με τη διατροφή και τον τρόπο ζωής.   Πιστεύεται, πώς 1 στους 10 πολίτες, σε κάποια φάση της ζωής τους, θα αναπτύξουν νεφρολιθίαση. Στο τέλος της 10ετίας του1970 το ποσοστό νεφρολιθιάσεως στον γενικό πληθυσμό ανήρχετο στο 4% περίπου, ενώ στο τέλος της 10ετίας του 1990 αυξήθηκε στο 5% και συνεχίζει να αυξάνεται. Η ηλικία μεταξύ 20-50 ετών παρουσιάζει την μεγαλύτερη αύξηση λιθιάσεως. Στις ΗΠΑ, 1 στους 1000 κατοίκους θα νοσηλευθεί για λιθίαση του ουροποιητικού συστήματος και παρατηρείται μεγαλύτερη επίπτωση στους λευκούς σε σύγκριση με τους αφροαμερικανούς, σε ότι αφορά δε το φύλο μεγαλύτερη συχνότητα στους άνδρες από τις γυναίκες.

Άλλες παθήσεις, που μπορεί να αυξήσουν την δημιουργία νεφρολιθιάσεως, είναι η υπέρταση, ο σακχαρώδης διαβήτης, η χρόνια διάρροια, η οστεοπόρωση και η λήψη εξ αυτού ασβεστίου από του στόματος, η παχυσαρκία και οι κύστεις στους νεφρούς. Ο σακχαρώδης διαβήτης αυξάνει την ανάπτυξη νεφρολιθιάσεως στις νέες γυναίκες κυρίως. Στις περιπτώσεις με οικογενειακό ιστορικό, ανάπτυξη νεφρολιθιάσεως παρατηρείται στο 25% μόνον. Η βαριατρική χειρουργική, που στοχεύει στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, έχει επιπτώσεις στην ανάπτυξη νεφρολιθιάσεως, λόγω μεταβολικών διαταραχών που επισυμβαίνουν, όπως η αύξηση των οξαλικών αλάτων στον οργανισμό. Στις ΗΠΑ, η πιθανότητα ανάπτυξης   νεφρολιθιάσεως στον γενικό πληθυσμό ανέρχεται στο 10%. Επίσης η ανάπτυξη λιθιάσεως του ανώτερου ουροποιητικού είναι συχνότερη στις ΗΠΑ από τις άλλες δυτικές χώρες και αποδίδεται στην υπερβολική κατανάλωση πρωτεϊνών. Η επίπτωση στους άνδρες ανάπτυξης λιθιάσεως σε κάποια φάση της ζωής τους, ανέρχεται στο 20%, ενώ στις γυναίκες στο 5-10%. Υποτροπή της νεφρολιθιάσεως παρατηρείται στο 15% ανά έτος, ενώ στην 5ετία στο 50% από την πρώτη εμφάνιση νεφρολιθιάσεως.

Πως δημιουργείται η ουρολιθίαση;

Οποιαδήποτε ανατομική ή λειτουργική ανωμαλία ,που παρεμποδίζει την ελεύθερη ροή των ούρων και προκαλεί στάση ή μειωμένη παραγωγή και αποβολή ούρων, όπως η αφυδάτωση ή η μειωμένη πρόσληψη υγρών, αυξάνουν τον κίνδυνο ανάπτυξης λιθιάσεως του ουροποιητικού συστήματος. Η μειωμένη ροή των ούρων, είναι ο πιο σημαντικός παράγων ανάπτυξης νεφρολιθιάσεως και εκεί πρέπει να επικεντρώνεται το ενδιαφέρον των ειδικών για να προλαμβάνουν τις υποτροπές της λιθιάσεως. Επίσης, μεταβολικές διαταραχές, όπως αυξημένη αποβολή ασβεστίου ,οξαλικών, ουρικού οξέος, κυστίνης στα ούρα καθώς και μειωμένα επίπεδα κιτρικών αλάτων προδιαθέτουν στην δημιουργία λιθιάσεως.

Ποιοι παράγοντες συμβάλλουν στην ανάπτυξη ουρολιθιάσεως;

Το φύλο: Στους άνδρες η επίπτωση νεφρολιθιάσεως είναι 3 φορές μεγαλύτερη από τις γυναίκες .Αυτή η διαφορά οφείλεται στο γεγονός ότι, οι γυναίκες εκκρίνουν περισσότερα κιτρικά άλατα και λιγότερα άλατα ασβεστίου από τους άνδρες στα ούρα και έτσι εξηγείται, εν μέρει, η υψηλή επίπτωση στους άνδρες.

Εθνικότητα: Η ουρολιθίαση στους ιθαγενείς Αμερικανούς, τους Αφρικανούς, τους Αφρικανούς Αμερικανούς και τους Ισραηλίτες, είναι σπάνια.

Οικογενειακό ιστορικό: Ασθενείς με οικογενειακό ιστορικό λιθιάσεως, παράγουν μεγάλες ποσότητες βλεννοπρωτεινών στους νεφρούς και την ουροδόχο κύστη, επιτρέποντας την εναπόθεση κρυστάλλων και τον σχηματισμό λιθιάσεως. Το 25% των λιθιασικών ασθενών, έχουν οικογενειακό ιστορικό λιθιάσεως. Τα αίτια της οικογενούς λιθιάσεως, περιλαμβάνουν, απορροφητική υπερασβεστιουρία (αυξημένη απορρόφηση ασβεστίου από το γαστρεντερικό σωλήνα), αυξημένη αποβολή ασβεστίου από τους νεφρούς, αυξημένη αποβολή ουρικού οξέος στα ούρα και αυξημένα επίπεδα στο αίμα, κυστινουρία, νεφρική σωληναριακή οξέωση και πρωτοπαθή υπεροξαλουρία. Όλα τα παραπάνω, αποτελούν μεταβολικές παθήσεις, με χαρακτηριστικό την αυξημένη αποβολή από τα ούρα αλάτων, όπως ασβεστίου, κυστίνης, οξαλικών, ουρικών, φωσφόρου και τη δημιουργία λιθιάσεως.

Ιατρικό ιστορικό: Στις αιτίες πρέπει να προστεθούν παθήσεις όπως, πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός και αυξημένα επίπεδα ασβεστίου στον ορό, παθήσεις του γαστρεντερικού σωλήνα που οδηγούν σε χρόνια διάρροια και αφυδάτωση και εκτομή του εντέρου και προδιάθεση σε εντερική υπεροξαλουρία και υποκιτρακουρία. Ασθενείς με ουρική αρθρίτιδα (ποδάγρα), μπορεί να αναπτύξουν ουρική λιθίαση ή μεικτή λιθίαση. Ασθενείς με ιστορικό ουρολοιμώξεων, είναι επιρρεπείς σε νεφρολιθίαση, λόγω διάσπασης της ουρίας από τα μικρόβια.

Διατροφικές συνήθειες:Η μειωμένη πρόσληψη υγρώ, κυρίως κατά τους θερινούς μήνες και η αφυδάτωση μπορούν να οδηγήσουν σε δημιουργία νεφρολιθιάσεως. Ορισμένες διατροφικές συνήθειες όπως, η λήψη υπερβολικών ποσοτήτων νατρίου, οξαλικών, λιπαρών τροφών, πρωτεϊνών ανεπεξέργαστων υδατανθράκων και βιταμίνης C, αυξάνουν τον κίνδυνο δημιουργίας λιθιάσεως. Η λήψη επίσης φρούτων μειωμένης περιεκτικότητας σε κιτρικά μπορεί να προδιαθέσει σε δημιουργία λιθιάσεως.

Περιβαλλοντικοί παράγοντες:Η λήψη νερού υψηλής περιεκτικότητας σε μέταλλα, αυξάνει τον κίνδυνο ανάπτυξης νεφρολιθιάσεως. Επίσης, σημαντικό ρόλο στη δημιουργία ουρολιθιάσεως παίζει το κλίμα. Στα θερμά κλίματα όπως στις τροπικές χώρες, παρατηρείται αυξημένη επίπτωση λιθιάσεως. Σε γεωγραφικές περιοχές, όπως οι ορεινές, οι ερημικές στις ΗΠΑ, στα Βρετανικά νησιά, στις Σκανδιναβικές χώρες ,στις μεσογειακές χώρες, στη βόρεια Ινδία, στο Πακιστάν, στη βόρεια Αυστραλία, στην κεντρική Ευρώπη και στην Κίνα, η πιθανότητα σχηματισμού ουρολιθιάσεως, είναι μεγαλύτερη έναντι άλλων γεωγραφικών περιοχών. Αύξηση λιθιάσεως στην ουροδόχο κύστη, παρατηρείται στις υπανάπτυκτες χώρες και συσχετίζεται με τον υποσιτισμό.

Φάρμακα: Η λήψη ορισμένων φαρμάκων, όπως οι θειαζίδες για την υπέρταση, η εφεδρίνη, φάρμακα σε ανοσοκατασταλμένους ή που πάσχουν από AIDS όπως η ινδιναβίρη και η αλλοπουρινόλη για το ουρικό οξύ, αυξάνουν τον κίνδυνο νεφρολιθιάσεως.

Επαγγέλματα: Σε ορισμένα επαγγέλματα, που η λήψη υγρών ή η απώλεια είναι μεγάλη, όπως στη βιομηχανία με υψηλές θερμοκρασίες και οι μάγειροι, έχουν αυξημένο κίνδυνο σχηματισμού λιθιάσεως .

Συμπτώματα

Τα συμπτώματα εξαρτώνται από την εντόπιση του λίθου και ποικίλλουν. Γενικά μπορεί να εμφανίζεται με κολικό του νεφρού ή του ουρητήρα, ουρολοίμωξη, μικροσκοπική ή μακροσκοπική αιματουρία, πλάγιο κοιλιακό ή άλγος οσφύος .

Διάγνωση

Η διάγνωση της ουρολιθιάσεως τίθεται με απεικονιστικό, εργαστηριακό και μεταβολικό έλεγχο.

1.Ακτινολογικός: Μία απλή ακτινογραφία των νεφρών των ουρητήρων και της ουροδόχου κύστεως, μπορεί να θέσει τη διάγνωση της λιθιάσεως(εικόνα 1) .

Το επόμενο διαγνωστικό βήμα είναι ο υπερηχοτομογραφικός έλεγχος (εικόνα2).

 

Stone_1.jpg

Εικόνα 1: Απλή ακτινογραφία νεφρών, ουρητήρων, ουροδόχου κύστεως (Ν.Ο.Κ), δείχνει ευμεγέθη λιθίαση αριστερού νεφρού.

 

stone_2.jpg

 

Εικόνα 2: Ο υπερηχογραφικός έλεγχος δείχνει ευμεγέθη λίθο στον αριστερό νεφρό.

Είναι μία απλή, ανώδυνη και υψηλής διαγνωστικής αξίας εξέταση. Μπορεί να αποκαλύψει και να εντοπίσει τον λίθο και να αναδείξει, αν υπάρχει, απόφραξη του ανώτερου ουροποιητικού συστήματος.

Η υπολογιστική τομογραφία, αποτελεί μια από τις πλέον αξιόπιστες απεικονιστικές διαγνωστικές μεθόδους, η οποία μπορεί να αποκαλύψει και μικρού μεγέθους λιθίαση στο ουροποιητικό σύστημα ( εικόνα 3).

 

stone_3.jpg

Εικόνα 3: Υπολογιστική τομογραφία που δείχνει λίθο στην αρχή του δεξιού ουρητήρα και σύστοιχη υδρονέφρωση.

 

stone_4.jpg

Εικόνα 4: Υπολογιστική τομογραφία, η οποία δείχνει λιθίαση και στους δυο νεφρούς, δεξιά υδρονέφρωση και παρουσία περινεφρικού υγρού.

 

Η ενδοφλέβιος πυελογραφία, είναι μία παλαιά, αλλά μεγάλης διαγνωστικής αξίας απεικονιστική μέθοδος, η οποία μπορεί να αποκαλύψει λιθίαση και απόφραξη σε οποιοδήποτε σημείο του ουροποιητικού συστήματος(εικόνα 5).

 

stone_5.jpg

Εικόνα 5:Ενδοφλέβιος πυελογραφία στην οποία ο λίθος είναι δυσδιάκριτος.

2.Αιματολογικός έλεγχος: Ο αιματολογικός έλεγχος, μπορεί να αποκαλύψει αυξημένα επίπεδα ασβεστίου ή ουρικού οξέος , στοιχεία τα οποία μπορεί να προκαλέσουν νεφρολιθίαση.

3. Μεταβολικός έλεγχος ούρων 24ώρου: Συλλέγονται τα ούρα 24ώρου και προσδιορίζονται ποσοτικά τα μεταλλικά στοιχεία και άλατα, υπεύθυνα σχηματισμού λιθιάσεως, καθώς και ουσίες αναστολής λιθιάσεως όπως τα κιτρικά άλατα.

4.Χημική ανάλυση λίθου: Η χημική ανάλυση του αποβληθέντος λίθου προσδιορίζει τη σύσταση του λίθου, και μπορεί να λάβει μέτρα πρόληψης της λιθιάσεως.

Θεραπεία

Η θεραπεία της λιθιάσεως εξαρτάται, από το μέγεθος του λίθου, την σύσταση του λίθου και την αιτία.

Μικροί λίθοι: Οι μικροί λίθοι που εντοπίζονται στο νεφρό ή στον ουρητήρα, αντιμετωπίζονται συντηρητικά. Συνιστάται λήψη άφθονων υγρών ( 2,5 -3 λίτρα νερό το 24ωρο). Εάν είναι συμπτωματικοί, τότε χορηγείται και φαρμακευτική αγωγή, όπως αντιφλεγμονώδη ή σπασμολυτικά, για την ανακούφιση από τον πόνο. Επίσης στους λίθους του ουρητήρα ,μπορεί να χορηγηθεί επιπλέον φαρμακευτική αγωγή, όπως <Άλφα αναστολείς>, για να διευκολύνουν την αποβολή του λίθου. Οι μικροί λίθοι <7 χιλιοστών συνήθως αποβάλλονται αυτόματα και δεν απαιτείται καμμιά χειρουργική παρέμβαση.

Λίθοι μεγάλου μεγέθους: Λίθοι μεγάλου μεγέθους >8 χιλιοστών ,που δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν συντηρητικά, είτε γιατί δεν μπορούν να αποβληθούν λόγω μεγέθους ή προκαλούν συμπτώματα όπως απόφραξη και βλάβη στον νεφρό, αιματουρία ή ουρολοίμωξη, απαιτούν κάποιας μορφής χειρουργική επέμβαση.

Μορφές θεραπευτικής παρέμβασης.

Τέτοιες είναι :

1.Η εξωσωματική λιθοθρυψία ( ESWL). Συνιστάται για τους μικρού μετρίου μεγέθους λίθους που εντοπίζονται στον νεφρό και στον ουρητήρα .Είναι μία αναίμακτη μέθοδος, σχεδόν ανώδυνη και η αποτελεσματικότητα ανέρχεται στο 60-70%. Μπορεί να προκληθεί κολικός κατά τη διάρκεια αποβολής των λιθιασικών συγκριμάτων ή αιματουρία. Μείζονα επιπλοκή που μπορεί να προκληθεί,είναι η περινεφρική αιμορραγία.

2.Η διαδερμική νεφρολιθοτομή ( PCNL). Είναι χειρουργική μέθοδος και χρησιμοποιείται όταν έχει αποτύχει η εξωσωματική λιθοθρυψία ή ο λίθος είναι μεγάλου μεγέθους. Υπό γενική αναισθησία επιχειρείται παρακέντηση του νεφρού και από την δίοδο που δημιουργείται με κατάλληλα εργαλεία προβαίνουμε σε κατακερματισμό του λίθου και αφαίρεση των λιθιασικών συγκριμάτων. Η αποτελεσματικότητα ανέρχεται στο 70-80%. Ο ασθενής παραμένει 2-3 ημέρες νοσηλευόμενος και εξέρχεται.

3.Ουρητηροσκόπηση. Υπο γενική αναισθησία ,εισάγεται το ουρητηροσκόπιο στον ουρητήρα και μπορεί να προωθηθεί μέχρι τον νεφρό. Εντοπίζεται ο λίθος και θρυμματίζεται με τη χρήση ακτίνων LaserHolmiumή ηλεκτρουδραυλικών κυμάτων ή αφαιρείται ο λίθος με λιθολαβίδα. Ο ασθενής παραμένει μια ημέρα και εξέρχεται.

4.Ανοικτή χειρουργική επέμβαση. Η ανοικτή χειρουργική επέμβαση ενδείκνυται, στις περιπτώσεις που αποτύχουν όλες οι άλλες μέθοδοι και αφορά περίπου το 4% της ουρολιθιάσεως.

5.Χειρουργική αφαίρεση παραθυρεοειδών αδένων. Όταν διαπιστούται υπερπαραθυρεοειδισμός ,τότε επιβάλλεται η χειρουργική αφαίρεση των παραθυρεοειδών αδένων. Με την αφαίρεση των αδένων, αποκαθίστανται στο φυσιολογικό τα επίπεδα του ασβεστίου στον ορό.

Πρόληψή λιθιάσεως

Διατροφή

Η πρόληψη της νεφρολιθιάσεως, είναι συνδυασμός αλλαγής τρόπου ζωής και φαρμακευτικής αγωγής. Οι αλλαγές στον τρόπο ζωής περιλαμβάνουν:

  1. Λήψη άφθονων υγρών.Όταν υπάρχει ιστορικό νεφρολιθιάσεως, τότε συστήνεται στον ενδιαφερόμενο η παραγόμενη ποσότητα ούρων το 24ωρο να υπερβαίνει τα 2,5 λίτρα. Αυτό επιτυγχάνεται με λήψη άφθονων υγρών , πάνω από 2,5 με 3 λίτρα. Επίσης, αυτοί που ζούνε σε θερμά κλίματα ή ασκούνται ή κατά τους θερινούς μήνες, πρέπει να αυξάνουν την ποσότητα των προσλαμβανομένων υγρών. Ένας τρόπος αξιόπιστος καλής ενυδάτωσης είναι , όταν τα ούρα είναι ανοιχτόχρωμα και διαυγή. Επίσης μπορεί κάποιος να προμηθευθεί ταινίες μέτρησης του ειδικού βάρους των ούρων. Όταν το ειδικό βάρος των ούρων είναι στο 1010 τότε η ενυδάτωση κρίνεται ικανοποιητική.
  2. Προσαρμογή διατροφής. Αν υπάρχει προδιάθεση δημιουργίας λιθιάσεως από οξαλικό ασβέστιο, τότε η διατροφική σύσταση αφορά  στον περιορισμό τροφών που περιέχουν οξαλικά.Τέτοιες είναι τα γεώμηλα (παντζάρια), μπάμιες, σπανάκι, ξηροί καρποί, σοκολάτα, προϊόντα σόγιας, γλυκοπατάτες, καρύδια και τσάι.
  3. Περιορισμός σε πρωτεΐνες και αλάτι.Όσοι πάσχουν από νεφρολιθίαση ή έχουν λιθιασική προδιάθεση, πρέπει να περιορίσουν τις ζωικές πρωτεΐνες και το αλάτι στο ελάχιστο και να τις αντικαταστήσουν με φυτικές πρωτεΐνες.

Φαρμακευτική πρόληψη

Στην πρόληψη της νεφρολιθιάσεως και των υποτροπών αυτής, χρησιμοποιούνται διάφορες φαρμακευτικές ουσίες ,οι οποίες περιορίζουν σε μεγάλο βαθμό τον σχηματισμό λιθιάσεως και τις υποτροπές, αποκαθιστώντας σε μεγάλο βαθμό τις μεταβολικές ανισορροπίες στη σύσταση των ούρων.

Στην αυξημένη αποβολή ασβεστίου στα ούρα ,που οφείλεται σε μειωμένη απορρόφηση από τους νεφρούς, μπορούμε να χορηγήσουμε θειαζίδες και να μειώσουμε την αποβολή του ασβεστίου και τις πιθανότητες σχηματισμού λιθιάσεως. Επίσης μπορούμε να προσθέσουμε κιτρικό κάλιο, αποτρέποντας τον κορεσμό των ούρων με άλατα ασβεστίου.

Στην αυξημένη αποβολή ουρικού οξέος και την ουρική λιθίαση ,που οφείλεται σε αυξημένα επίπεδα ουρικού οξέος στο αίμα, χορηγούμε αλλοπουρινόλη 300 mg /ημερησίως. Όταν υπάρχει και ουρική λιθίαση προσθέτουμε και αλκαλοποιητικό παράγοντα .Ο συνδυασμός αυτών των δυο μπορεί να επιτύχει σε μεγάλο βαθμό τη διάλυση της ουρικής λιθιάσεως .

Στην φλεγμονώδη λιθίαση, για να περιορίσουμε τις υποτροπές της λιθιάσεως , πρέπει να διατηρούνται τα ούρα άσηπτα. Αυτό επιτυγχάνεται με τη μακροχρόνια χορήγηση αντιβιοτικών σε χαμηλές δόσεις.

Στην λιθίαση που οφείλεται σε αυξημένη αποβολή οξαλικών αλάτων, χορηγούμε ασβέστιο 500 mgημερησίως από του στόματος, ώστε να μειώσουμε την απορρόφηση των οξαλικών από το έντερο και έτσι περιορίζονται οι πιθανότητες σχηματισμού λιθιάσεως.

Για τη λιθίαση από κυστίνη, εκτός από λήψη άφθονων υγρών ( >3λίτρα /24ωρο), συνιστάται και η λήψη αλκαλοποιητικού παράγοντα .Η θεραπεία της λιθιάσεως από κυστίνη είναι όμως πολύ δύσκολη.

Η δοσολογία του αλκαλοποιητικού παράγοντα ( κιτρικό κάλιο),εξαρτάται από το PΗ των ούρων .Το ιδανικό PH των ούρων , για να επιτευχθεί η μέγιστη διαλυτική ικανότητα του αλκολοποιητικού παράγοντα, πρέπει να κυμαίνεται περίπου μεταξύ 6,5-7. Στη λιθίαση της κυστίνης επιδιώκεται αύξηση του PHκαι πάνω από 7, για να αυξηθεί η διαλυτική ικανότητα των αλκαλοποιητικών παραγόντων, διότι οι λίθοι από κυστίνη είναι δυσδιάλυτοι. Επίσης χορηγούμε, σε δεύτερο χρόνο ,αν η αλκαλοποίηση δεν αποδώσει , την καπτοπρίλη σε 75-150 mg/ ημερησίως, η οποία μειώνει τα επίπεδα της κυστίνης στα ούρα. Χρειάζεται στενή παρακολούθηση, γιατί έχει παρενέργειες.

 

 

Δρ. Δημήτριος Κ. Καραναστάσης FEBU

Συντονιστής Διευθυντής Ουρολογικού Τμήματος Γ.Ν Αθηνών «ΕΛΠΙΣ»

 

Αχιλλέας Δρογώσης

Ειδικευόμενος Ουρολογικού Τμήματος Γ.Ν. Αθηνών «ΕΛΠΙΣ»

 

Αλέξανδρος Ι. Δρίβαλος

Ειδικευόμενος Ουρολογικού Τμήματος Γ.Ν. Αθηνών «ΕΛΠΙΣ»

 


Ο καρκίνος της ουροδόχου κύστεως εξορμάται από τα κύτταρα του βλεννογόνου αυτής. Το 80% περίπου του καρκίνου της κύστεως είναι καλής προγνώσεως, ενώ το 20% είναι επιθετικός και απαιτείται ριζική θεραπεία. Προσβάλλει οποιαδήποτε ηλικία, συνηθέστερα όμως τους ηλικιωμένους. Η διάγνωση του καρκίνου της ουροδόχου κύστεως, συνήθως είναι έγκαιρη και γι’ αυτό και θεραπεύσιμος. Υπάρχει ένα σημαντικό ποσοστό, αυτών των περιπτώσεων, που υποτροπιάζει και γι’ αυτό συνιστάται επανέλεγχος ανά τακτά χρονικά διαστήματα (εικ.1).

.jpg

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

Τα κυριότερα συμπτώματα ή σημεία του καρκίνου της ουροδόχου κύστεως είναι τα κάτωθι:

1. Μακροσκοπική ή μικροσκοπική αιματουρία. Η μακροσκοπική αιματουρία μπορεί να έχει σκούρα κόκκινα ούρα, σκούρα κίτρινα ή το χρώμα της κόκα κόλλα. Ενώ η μικροσκοπική αιματουρία αποκαλύπτεται στην γενική εξέταση των ούρων.

2. Η συχνουρία

3. Η επώδυνη ούρηση

4. Άλγος στο περίνεο ή στην οσφύ.

ΑΙΤΙΑ

Είναι άγνωστα τα αίτια του καρκίνου της ουροδόχου κύστεως. Υπάρχει ισχυρή συσχέτιση με το κάπνισμα, τις παρασιτικές λοιμώξεις, την έκθεση στη ραδιενέργεια και σε χημικές ουσίες.

Υπάρχουν διάφοροι τύποι καρκίνου. Ο καρκίνος από μεταβατικό επιθήλιο, από πλακώδες επιθήλιο, και το αδενοκαρκίνωμα. Το συνηθέστερο είναι από μεταβατικό επιθήλιο.

ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

Παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη καρκίνου της ουροδόχου κύστεως είναι:

Το κάπνισμα. Οι καπνιστές έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου από τους μη καπνιστές. Και τούτο διότι μέσω του καπνίσματος παράγονται διάφορες χημικές ουσίες, οι οποίες αποβάλλονται από τα ούρα. Η συσσώρευση αυτών των χημικών ουσιών στα ούρα προκαλεί βλάβη στο τοίχωμα της κύστεως και ανάπτυξη καρκίνου.

Η ηλικία.Ο καρκίνος της ουροδόχου κύστεως, μπορεί να εμφανισθεί σε οποιαδήποτε ηλικία, αλλά εμφανίζεται, μετά τα 40, πολύ πιο συχνά.

Η φυλή. Εμφανίζεται συχνότερα στους λευκούς συγκριτικά με τις άλλες φυλές.

Το φύλο.Οι άνδρες έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες ανάπτυξης καρκίνου της ουροδόχου κύστεως, από τις γυναίκες.

Χημικές ουσίες. Διάφορες χημικές ουσίες αυξάνουν τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου στην ουροδόχο κύστη. Τέτοιες είναι, το αρσενικό και ουσίες που χρησιμοποιούνται στην χημική βιομηχανία για την παραγωγή χρωμάτων, βαφών, ελαστικών, στην επεξεργασία των δερμάτων, την κλωστοϋφαντουργία και στη ζωγραφική.

Χημειοθεραπευτικά.Ορισμένα χημειοθεραπευτικά, που χρησιμοποιούνται στην αντιμετώπιση κάποιας μορφής καρκίνου, όπως η κυκλοφωσφαμίδη(Cytoxan), αυξάνουν τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου στην ουροδόχο κύστη, καθώς και προηγηθείσα, στην περιοχή της πυέλου, ακτινοθεραπεία.

Η λήψη αντιδιαβητικών φαρμάκων. Η λήψη ορισμένων αντιδιαβητικών φαρμάκων, όπως η πιογλυταζόνη, η μετφορμίνη και γλυμεπιρίδη, σε μακροχρόνια χρήση (πάνω από 1 χρόνο), μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου ουροδόχου κύστεως.

Χρόνιος ερεθισμός της ουροδόχου κύστεως. Ο χρόνιος ερεθισμός ,η φλεγμονή ή οι συχνές ουρολοιμώξεις της ουροδόχου κύστεως, όπως η μακροχρόνια χρήση ουροκαθετήρα, αυξάνουν τον κίνδυνο ανάπτυξης, κυρίως από πλακώδες επιθήλιο, καρκίνου ουροδόχου κύστεως. Σε ορισμένες χώρες της αφρικής, όπως η Αίγυπτος όπου ενδημούν φλεγμονώδεις παρασιτικές νόσοι, όπως η σχιστοσομίαση, ο καρκίνος της ουροδόχου κύστεως είναι αυξημένος, από πλακώδες επιθήλιο, λόγω του χρόνιας φλεγμονής του ουροποιητικού συστήματος.

Κληρονομικοί και οικογενειακοί παράγοντες. Αν υπάρχει κληρονομικό ιστορικό με καρκίνο ουροδόχου κύστεως, ο κίνδυνος εμφάνισης στις επόμενες γενεές αυξάνει. Επίσης οικογενειακό ιστορικό με καρκίνο του εντέρου, μη πολυποειδούς μορφής, το αποκαλούμενο και σύνδρομο Lynch, μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο άνάπτυξης καρκίνου ουροδόχου κύστεως, καθώς επίσης του εντέρου, της μήτρας, των ωοθηκών και άλλων οργάνων.

ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

Ο καρκίνος της κύστεως συχνά υποτροπιάζει. Γι’ αυτό απαιτείται, μετά την πρώτη θεραπεία, τακτικός έλεγχος ανά 3μηνο ή 6μηνο για μερικά χρόνια, εξαρτώμενο πάντοτε από τον τύπο του καρκίνου. Αν είναι επιθετικός, τότε απαιτείται πολύ στενή παρακολούθηση, με κυστεοσκόπηση, κυτταρολογικές ούρων και λήψη βιοψιών, ώστε να αποφασισθεί η περαιτέρω θεραπεία.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Η διαγνωστική προσέγγιση του καρκίνου της ουροδόχου κύστεως, περιλαμβάνει :

Κυστεοσκόπηση:Με τη βοήθεια του κυστεοσκοπίου, προβαίνουμε σε επισκόπηση του εσωτερικού τοιχώματος της ουροδόχου κύστεως, και αποκαλύπτεται η παρουσία οποιασδήποτε παθολογίας εντός αυτής. Ταυτόχρονα δίδεται η δυνατότητα λήψης βιοψιών, εφ’ όσον αυτό κρίνεται απαραίτητο(εικ. 2).

.jpg

Εικόνα 2. Δείχνει τη διενέργεια ουρηθροκυστεοσκοπήσεως με τοπική αναισθησία.

Κυτταρολογική ούρων:Συλλέγονται τα ούρα των τριών πρωινών ουρήσεων και αποστέλλονται στο κυτταρολογικό εργαστήριο. Η διαγνωστική αξιοπιστία της κυτταρολογικής ανέρχεται στο 60-70% των περιπτώσεων.

Απεικονιστικός έλεγχος:Ο απεικονιστικός έλεγχος περιλαμβάνει:

Υπερηχογράφημα νεφρών, κύστεως, προστάτη:Είναι μία απλή, ανώδυνος και άμεση εξέταση, η οποία δίδει σημαντικές πληροφορίες και αποκαλύπτει σε μεγάλο βαθμό τυχόν παθολογία του ουροποιητικού συστήματος (εικ.3).

.gif

Εικόνα 3. Απεικονίζεται η παρουσία νεοπλάσματος εντός της ουροδόχου κύστεως.

 

Η ενδοφλέβιος ουρογραφία:Έγχυση σκιαγραφικής ουσίας ενδοφλεβίως, η οποία αποβάλλεται από το ουροποιητικό σύστημα. Λαμβάνονται, σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα (5’,15’,30’ λεπτά της ώρας), ακτινογραφίες οι οποίες απεικονίζουν όλο το ουροποιητικό σύστημα και αναδεικνύονται τυχόν παθολογίες. Σήμερα έχει αντικατασταθεί σχεδόν από την υπολογιστική ουρογραφία.

Υπολογιστική Τομογραφία - ουρογραφία:

Όταν διαγιγνώσκεται καρκίνος κύστεως, και κρίνεται από τον γιατρό πιο λεπτομερής έλεγχος, τότε ο ασθενής υποβάλλεται σε υπολογιστική τομογραφία, η οποία δίδει λεπτομερείς πληροφορίες τόσο για το ουροποιητικό σύστημα όσο και για τους πέριξ ιστούς και όργανα (εικ.4).

.jpg

Εικόνα 4. Δείχνει την παρουσία όγκου εντός της ουροδόχου κύστεως.

 

ΘΕΡΑΠΕΙΑ.

Η θεραπευτική προσέγγιση, του καρκίνου της ουροδόχου κύστεως, εξαρτάται από ορισμένους παράγοντες, όπως   το στάδιο της νόσου και ο τύπος του νεοπλάσματος, την γενική κατάσταση του ασθενούς και το είδος της θεραπείας. Η βασική θεραπεία είναι χειρουργική και η επικουρική θεραπεία εξαρτάται από το στάδιο της νόσου και την πολλαπλότητα του όγκου .

Χειρουργική

Η ενδοσκοπική αφαίρεση του όγκου, είναι η πρώτη θεραπευτική προσέγγιση, και τα τεμάχια αποστέλλονται στο παθολογοανατομικό εργαστήριο και καθορίζεται ο τύπος του όγκου και το τοπικό στάδιο.

Μερική κυστεκτομή

Η μέθοδος αυτή επιλέγεται σε μονήρη όγκο της ουροδόχου κύστεως και τμήμα αυτής που είναι εύκολα εξαιρέσιμο χωρίς να δημιουργεί λειτουργικά προβλήματα.

Ριζική κυστεκτομή.

Επιλέγεται στις περιπτώσεις που ο όγκος διηθεί το τοίχωμα της ουροδόχου κύστεως, με καλή γενική κατάσταση. Αφαιρώντας την ουροδόχο κύστη πρέπει να αποφασισθεί ταυτόχρονα και η μέθοδος εκτροπής των ούρων. Οι βασικές μέθοδοι είναι δύο. Η μία, η οποία προσιδιάζει με την φυσιολογική ουροδόχο κύστη και έτσι αποκατάσταση σε μεγάλο βαθμό της φυσιολογικής ούρησης. Η τεχνική αυτή ονομάζεται ορθότοπος νεοκύστης με χρήση λεπτού ή παχέος εντέρου. Η άλλη μέθοδος ονομάζεται εκτροπή ούρων στο δέρμα, είτε με τμήμα εντέρου ή απευθείας οι ουρητήρες στο δέρμα (εικόνα 5).

Εικόνα 5. Δείχνει τμήμα εντέρου και δημιουργία νεοκύστεως.

 

Επικουρική Θεραπεία .

Στους επιφανειακούς όγκους της ουροδόχου κύστεως, όταν είναι πολλαπλοί ή υψηλού κινδύνου, χωρίς να διηθούν τον μυικό χιτώτα, τότε συνιστάται επικουρική θεραπεία με ενδοκυστικές εγχύσεις είτε βιολογικών παραγόντων ή χημειοθεραπευτικών, για να περιορίσουμε τις υποτροπές του όγκου.

Στις περιπτώσεις που ο καρκίνος έχει διηθήσει το μυικό τοίχωμα ή έχει δώσει μεταστάσεις, τότε οι εναλλακτικές θεραπείες είναι η ακτινοθεραπεία και η χημειοθεραπεία.

ΠΡΟΛΗΨΗ

Δεν υπάρχουν αποτελεσματικοί τρόποι πρόληψης του καρκίνου της ουροδόχου κύστεως. Υπάρχουν όμως κάποια μέτρα που μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο εμφάνισης του καρκίνου της κύστεως. Τέτοια είναι:

1.Αποφυγή του καπνίσματος. Έτσι δεν συσσωρεύονται χημικές καρκινογόνες ουσίες του καπνού στα ούρα. Αν όμως κάποιος καπνίζει, τότε πρέπει να συμβουλευθεί τον γιατρό του και να ζητήσει τη βοήθεια του για τη διακοπή. Υπάρχουν διάφορες υποστηρικτικές μέθοδοι διακοπής του καπνίσματος, όπως ο ιατρικός βελονισμός   τα υποκατάστατα του καπνίσματος και η ομαδική θεραπεία.

2.Όσοι απασχολούνται επαγγελματικά στη χημική βιομηχανία, οι ελαιοχρωματιστές, οι εργαζόμενοι στα βυρσοδεψία, θα πρέπει να λαμβάνουν προφυλάξεις με βάσει τις οδηγίες .

3.Καλή ενυδάτωση. Η λήψη άφθονων υγρών, βοηθάει στη διάλυση των τοξικών ουσιών που αποβάλλονται από τα ούρα και μπορεί να μειώνει τον κίνδυνο χωρίς αυτό να τεκμηριώνεται επιστημονικά.

4.Η λήψη άφθονων φρούτων και λαχανικών λόγω των αντιοξειδωτικών ουσιών,μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο εμφάνισης του καρκίνου της κύστεως.

 

 

Δρ. Δημήτριος Κ. Καραναστάσης FEBU

Συντονιστής Διευθυντής Ουρολογικού Τμήματος Γ.Ν Αθηνών «ΕΛΠΙΣ»

Αλέξανδρος Ι. Δρίβαλος

Ειδικευόμενος Ουρολογικού Τμήματος Γ.Ν. Αθηνών «ΕΛΠΙΣ»

 

Προηγούμενο123Επόμενο
Σελίδα 1 από 3